Mijn sportieve verleden

Tegenwoordig is het niet meer weg te denken uit het dagelijkse straatbeeld: SPORT. Sportscholen, sportieve outfitjes, sportieve restaurantjes, sportieve mensen, sportief overal. Nu overdrijf ik misschien een beetje, maar de hype is er zeker. Ze zijn op mijn werk zelfs in de pauze aan het “planken”. Doe ik dat ook? Nee! Of ik sporten leuk vind? JA, met dikke vette hoofdletters.

Het begon allemaal met gymnastiek op de woensdagmiddag. Samen met mijn broertje, buurjongen en buurmeisje gingen we naar de gymnastiekles van onze buurvrouw. Apenkooi, trampoline springen, koprollen en trefbal: allemaal dingen die we daar deden en waar we heel veel plezier in hadden. Op den duur werden we er toch een beetje te oud voor en ging ieder op zijn ‘eigen’ sport. Ik wist alleen niet zo goed wat ik wilde. Tennis, volleybal, dansen? Uiteindelijk is het volleybal geworden en achteraf ben ik heel blij geweest met die keuze.

Mijn volleybalcarrière

Met mijn 181 centimeters is het niet gek dat de keuze op volleybal gevallen is. Ik begon met volleyballen bij Flash Veendam, een super gezellige en leuke volleybalclub waar ik tot ongeveer mijn 16e met veel plezier gespeeld heb. Elke zaterdag was ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in de sporthal te vinden en toernooien als MJT Doezum en KVT Assen werden nooit overgeslagen. Een aantal meiden waar ik mee volleybalde zie ik zelfs nu nog. Kortom, een periode waar ik met veel plezier aan terugdenk.

Rond mijn 16e heb ik de keuze gemaakt om op een hoger niveau te gaan volleyballen in Groningen. Ik zou daar ook gaan studeren en wonen, dus dat leek mijn een logische stap. Mijn carrière in Groningen begon bij Lycurgus Dames 2 en ik leerde super veel in dat jaar. Het jaar daarna mocht ik meedoen met de selecties voor het eerste team van Lycurgus en uiteindelijk heb ik tot en met 2014 met heel veel plezier bij deze club in het eerste team gespeeld. Mijn meisjesdroom kwam op den duur zelfs uit, want in 2012 promoveerden we naar de Eredivisie. Vier keer per week trainen, dubbele wedstrijden in de weekenden en daarnaast ook nog werken. Het was allemaal best pittig, maar door de gezelligheid binnen het team haalde ik er keer op keer nieuwe energie uit. Helaas zorgde een blessure aan mijn schouder ervoor dat ik bijna een jaar uit de running was en toen ik eindelijk weer fit was ging ik heel hard door mijn enkel. Klinkt als een kneusje hè? Zo voelde ik me ook en om heel eerlijk te zijn nam de ambitie om op het hoogste niveau van Nederland te blijven volleyballen een beetje af. Daarom besloot ik om een aantal niveau’s lager te gaan volleyballen en kwam ik bij Oranje Nassau terecht. Vol goede moed begon ik aan een nieuw volleybalseizoen, maar ik bleef last houden van mijn enkel en heb toen met veel pijn in mijn hart besloten om helemaal te stoppen met volleyballen.

Of ik het mis? Soms. Vooral als ik bij een wedstrijd ga kijken of volleybal op de televisie zie. Maar stiekem geniet ik best wel van de vrijheid die ik heb. Ik kan nu gaan sporten wanneer ik dat wil en als ik een keer geen tijd of zin heb ga ik niet. Of ik ooit weer wil gaan volleyballen? Misschien…

*Klik op de foto om hem te vergroten*

Deel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *